Hoogeloon, Hoofdstraat 68 Protestantse Kerk    Hoogeloon - Eersel Eersel, Markt 38

Welkom

Geschiedenis

Agenda

Activiteiten

Kerkdienstenrooster

Bloemen

Bloemschikken

kerkblad

Kerkdiensten Audio

Contact opnemen

Preken

Diaconie

Visie en beleid

Kerkverhuur

Zaalverhuur

ANBI gegevens

Info van Bergeijk

Info van Bladel

Gemeenten Regio

Links

   

 

Zoeken met Google:

 

Dienst in Hoogeloon op 15 juni 2014

Voorganger Ds. J. Fijn van Draat

Orgelspel

welkom en mededelingen

 

lied 121: 1, 2

bemoediging en drempelgebed

lied 121: 3, 4

gebed om ontferming

glorialied 908: 1, 4, 5

gebed

woord vooraf over de berg (topervaring)

schriftlezingen: Ex. 24: 12 – 18; Ex. 34: 29 – 32; Mt. 28: 16 – 20

lied 315: 1

preek en orgelspel
gezongen geloofsbelijdenis: lied 344
gebeden
inzameling van de gaven
Maaltijd: tafellied 384: 1 (vg), 5, 6 (allen) 7 (vg), 8, 9 (allen)
beurtspraak
tafelgebed met lied 404 e (sanctus en benedictus)
lied 408 e (lam Gods) na het Onze Vader
rond de tafel (nodiging, vredesgroep, gemeenschap, dankzegging)
slotlied 969
Zegen
orgelspel

 


Preek over de berg (topervaring)

 


Gemeente,

Het opvallende bij de drie lezingen van vandaag is dus die berg. De berg op en de berg af. Dat is iets waar de kerk zich altijd van bewust is geweest Mensen hebben behoefte aan topervaringen. Maar religieus gezien is deze ook altijd weer verbonden met het aardse bestaan, hier beneden, met beide voeten op de grond. Alle eeuwen door zijn er religieuze stromingen geweest die vooral de nadruk legden op de bergervaring. Vaak als daar in de officiële kerk weinig aandacht voor was. Ik geef u wat voorbeelden:

De ontdekking van de zgn. Nag Hammadi geschriften. Deze zijn gevonden in de tweede helft van de vorige eeuw in Egypte. Verborgen in kruiken. Waarschijnlijk zijn ze in die kruiken en grotten verborgen zo tegen het einde van de vierde eeuw. Want de officiële kerk stelde toen vast wat des kerks was en wat niet, in leer en geschriften. Deze geschriften werden niet in de erkende canon opgenomen en werden verboden. Daarom werden ze ws verborgen, behoed en bewaard door monniken die vervolging vreresen én teloorgang van voor hen waardevolle geschriften. Nu sinds een aantal decennia gevonden, geopenbaard, vertaald en bestudeerd.
Het gaat om geschriften uit de 2de en 3de eeuw, die evangeliën heten of brieven of openbaringen. Waarin levenswijsheid uit de doeken wordt gedaan, en visies over God, mene en wereld.
En die aan Christus –licht van God- worden toegeschreven (die gedachten, visies en uitspraken).
Niet zozeer aan Jezus, zoon van de timmerman, de gekruisigde en opgewekte. Maar aan de Christus: een soort goddelijke vonk in mensengedaante; een soort afglans –in het vlees- van de onnomebaar Eeuwiwge, de Ondoorgrondelijke.
Alle woorden en gedachten gaan erover hoe wij mensen uit ons lege, sombere, afgedwaalde bestaan kunnen worden opgeheven.
Kortom: hoe we aan topervaringen, aan bergervaringen kunnen komen.
Die behoefte om opgetild te worden naar een belofte, naar licht, naar iets buiten ons; het is zeer menselijk.
Je komt het tegen, de eeuwen door.
Zo ook bv in Europa in de Middeleeuwen in Zuid-Frankrijk. Bij de Katharen.
Kleine, arme ongeletterde mensen, schaapherders en boeren, versoppend in hun hitte en koude en drek. Met nog wat kerkelijke regeltjes en regels, die hen weinig zeiden en waarop ze niet zaten te wachten.
En toen opeens, haast vanuit het niets, werd in hun streek her en der verlichting verkondigd. Gnosis. Dat is: kennis, inzicht, perspectief, licht. En ze hoorden: zij, geen stomme drekmensen meer, bestemd om alleen maar te worden geboren, te werken en te sterven. Maar zij: kinderen van het onnoembare Licht, een deel van een groter, niet te bevatte geheel. Dergelijke bewegingen, die proberen je uit te tillen boven je dagelijkse gedoetje, die verlichting, wijsheid en bergervaringen beloven; ze keren steeds weer terug.


Ik denk bv. Ook aan de tweede helft van de vorige eeuw. Vanaf de 60ger jaren invloeden vanuit oosterse godsdiensten. Wijsheidsleraren die de weg naar boven of naar binnen wezen.
Weg van de gewone kerk, die te simpel was, bv. Met Jezus in je hartje. Of die te kil was met bv. De Heidelberger in je hoofd. Bergervaringen, aangeraakt worden door iets groots!

In onze huidige tijd denk ik bv aan de televisie-uitzendingen ‘the hour of power’. Een goed gelikte, goed geoliede kerkdienst. Een enorme ruimte met veel licht en glas, een enorm grote massa aanwezigen, een imponerend orgel en een omposant zingend koor en niet te vergeten zeer opgewekte woorden.
Je waant je als het ware in het voorportaal van de hemel, wat natuurlijk ook de opzet is. Een bergervaring.
En niet voor niets trekken vele prot. Voorgangers en gemeenteleden zich graag af en toe terug in een klooster. Even verwijlen in een gewijde omgeving, stil worden, tot rust komen, lofprijzen en aanbidden. Zogezegd de berg op.


Mozes gaat de berg op. U heeft gehoord hoe imposant daar de goddelijke aanwezigheid is. En Mozes daalt de berg af. Met de tafels, de geboden. Terug het leven in, nuchter. Met richtlijnen om dat leven waarde en glans te geven Jezus gaat de berg op, waar hij ooit de Bergrede uitsprak (Mt 5). Ook aanwijzingen hoe het leven goed te kunnen leven. En op die berg is er aanbidding.
Vervolgens echter stuurt Jezus zijn leerlingen er op uit, de wereld in. Want bergervaringen zijn van belang als inspiratie. Maar zijn egotripperij als er geen aarde-consequenties aan worden verbonden. Religie/godsdienst tilt je af en toe uit het gewone leven, heft je op tot God. Om je vervolgens vernieuwd en geïnspireerd weer in dat dagelijkse aardse bestaan terug te plaatsen. Eigenlijk wat heel pregnant in het gebed gebeurd. Toewending tot de Eeuwige om vervolgens verlicht (of opgelucht) je bestaan te kunnen hervatten. (Joke: beweging maken).

En dan, wat zegt Jezus dan eingelijk, wat wil hij en verwacht hij van zijn leerlingen, van zijn volgeliingen, van ons?
Wij moeten weggaan – in het NBG staat: heengaan- en de volkeren tot leerlingen maken, hen inwijden, hen de geboden en Bergrede geven en voorleven.
Voor mij betekent dit dat ik ‘hen’ niet hoef over te halen lid van mijn club te worden.
Er zijn intussen honderden kerken, kerkjes, groeperingen en stromingen.
Pinkstergemeentes, evanglische gemeentes, lutherse en calvinistische kerken, anglicaans en rooms-katholiek, oosters-orthododox, om nog maar te zwijgen van allerlei vormen van opwekkingsgroepen.
Voor mij betekent de zending die Jezus aan zijn volgelingen geeft: ieder op eigen plek, in eigen tijd en cultuur, met eigen karakter en mogelijkheden iets laten zien en uitstralen van Jezus’ inspiratie. De bergervaring die je soms hebt én je leven leven vanuit die ervaring in het spoor van de geboden, de Bergrede.

In de NBG vertaling staat boven deze laatste verzen van dit Mt. evangelie: ‘het zendingsbevel’. De NBV vertaling heeft: ‘Uitzending van de leerlingen’
Daar gaat het om. Niet om mensen over te halen lid van jouw club te worden. Je bent geen club, je bent kerk. Letterlijk: kuriake = wat van de Heer is, aan de Heer toegewijd.
Uitzending. M.i. is dit veeleer een beweging van binnen naar buiten. Je wordt als een zuurdesem.
Aanwezig zijn in je dorp, je levenskring, je land, de wereld, als hellzaam zuurdesem.
Dat is: gedragen worden (de bergervaring) door Gods menslievendheid en geboden. En dat meenemen in je leven en samenleven


Dus: laten wij bergervaringen zoeken. Ook en zeker binnen de kerk.
En laten we elkaar daarover vertellen of in delen. Van die glans, dat licht, dat opgetogen moment, die goddelijke ervaring.
Dän kunnen we wel de wereld in en ons leven leven,
Niet om medemensen tot ons clubje te bekeren,
Maar om te zijn tot zegen en licht.
Dát is discipel zijn van Jezus.

amen