Hoogeloon, Hoofdstraat 68 Protestantse Kerk    Hoogeloon - Eersel Eersel, Markt 38

Welkom

Geschiedenis

Agenda

Activiteiten

Kerkdienstenrooster

Bloemen

Bloemschikken

kerkblad

Kerkdiensten Audio

Contact opnemen

Preken

Diaconie

Visie en beleid

Kerkverhuur

Zaalverhuur

ANBI gegevens

Info van Bergeijk

Info van Bladel

Gemeenten Regio

Links

   

 

Zoeken met Google:

 

Dienst in Eersel op 12 april 2015

Voorganger : Ds. J. de Bie, 's Gravenpolder

Jes.55: 1 - 6 / Lucas 24: 13 - 35


Overdenking

 

God lijkt op Sjefke Verstraete. U kent Sjefke Verstraete niet;

Sjefke Verstraete was de eigenaar van een restaurant vlak bij de schouwburg in Antwerpen.
En hij wilde graag mensen, klanten aan zich binden. En daarom bedacht hij wat nieuws: bij wijze van proef mochten de gasten gedurende een aantal avonden zelf bepalen wat ze aan het eind van een avondje tafelen wilden betalen voor het eten.
En wat bleek: zowel Sjefke Verstraete als zijn gasten vonden het lastig.
Want wat met een menukaart en vaste prijzen vastligt, ligt met een menukaart zonder prijzen open.
Verstraete en zijn gasten liepen een risico.
De eigenaar van het restaurant dacht misschien: aardbeien zijn in de winter niet goedkoop en iedereen zit maar aardbeien te eten. Straks kom ik niet uit.
De gasten denken: ik zat wel niet zo lekker, naast die tochtige deur en de bloemkool was een beetje te zacht, maar ik kan die aardige Sjefke Verstraete toch niet tekort doen. Dat soort dingen.

God is als Sjefke Verstraete. Hij doet iets geks, hij neemt risico.
Hij nodigt mensen uit om te eten en te drinken en om met hem mee te gaan, zonder daar een prijskaartje aan te hangen.
God neemt risico. Hij is als Sjefke Verstraete. Hij wil mensen aan zich binden. Maar God heeft daar geen commercieel belang bij, daarmee onderscheidt God zich van de Antwerpse ondernemer.
God wil mensen aan zich binden, een verbond met hen sluiten, opdat de mensen het goed hebben, opdat ze weer thuis komen, zichzelf hervinden, de bron van hun leven terugvinden.

De profeet Jesaja vertelt erover in een gedicht. Een gedicht dat hij schrijft in een tijd dat het volk Israël in ballingschap verkeert.
Al tientallen jaren zijn de mensen van huis en haard verdreven en ze kunnen niet terug.

Soms lijkt het leven wel weer zijn gewone loop te krijgen, daar in dat verre, vreemde land, maar als zij hun gedachten en gevoelens laten gaan, dan voelen zij zich ontheemd en ongelukkig.
Dat goede leven dat ze hadden, dat wil niet meer terugkomen. En je draagt de littekens ervan met je mee: het is voorbij.

De boeken over hoe je daarmee om moet gaan, met dat wat je kwijt bent, die boeken zijn niet aan te slepen. April is ook de maand van de filosofie en mensen zullen weer op zoek gaan naar iets omvattends, iets wat duurzaam is en waar je op kunt bouwen, de zin van hun leven.

Nu is de vraag: wat heeft God dan in de aanbieding?
Water, daar begint Jesaja zijn gedicht mee.

In de joodse uitleg van bijbelse teksten is water vaak het beeld voor de woorden, de wegwijzers van God.
Want, zo zeggen de rabbijnen, zoals water aan de wereld leven schenkt, zo schenken de woorden van God leven.
Zoals water reinigt, zo reinigen de woorden van God; zoals water verkwikkend is, zo verkwikken ook de woorden van God de menselijke ziel en zoals water (bijna) niets kost, zo kosten ook de woorden van God niets.

God heeft woorden in de aanbieding.

Geen woorden die mensen klein en bang maken: zo zijn de woorden van God soms wel verstaan. En ze zijn ook wel verkocht als woorden waarvoor je iets moet doen, zijn er drempels opgeworpen, tegenprestaties gevraagd.
Soms is de kerk ook wel eens belemmering geweest. Je moest overal aan voldoen om er maar bij te mogen horen.

Zo zijn de woorden van God niet. Zij vragen niet, zij bieden aan:

En daarmee neemt Hij een risico, want God geeft, maar of mensen zich met hem inlaten is ongewis.

Je met mensen verbinden is altijd riskant. Wij weten dat. Je kunt afgewezen worden, je kunt alleen achterblijven, je kunt teleurgesteld raken, je kind kan een andere weg gaan dan je dacht of hoopte, je partner is niet degene zoals die zich aanvankelijk voor deed.

Je verbinden is een risico nemen en de hemel neemt dat risico.
We zien dat weerspiegelt in Jezus die zijn leerlingen vrienden noemt.
Twaalf vrienden zijn het, waarmee hij zich verbindt. Hij deelt lief en leed met hen, en legt hen de woorden van God uit in woord en gebaar.
Maar het blijft een risico, want als het er op aan komt zullen zij hem alle twaalf loslaten, en op het meest kritieke moment in zijn leven alleen laten. En wat hij hen om niet aanbood, gratis, daarvoor betaalt hij uiteindelijk met zijn leven.

Aan het einde van zijn leven werd de verbinding met zijn vrienden verbroken, het verbond eenzijdig opgezegd.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat die twee uit het verhaal die op weg zijn van Jeruzalem naar Emmaus, teleurgesteld zijn. Die man, met wie ze jarenlang hadden opgetrokken was verdwenen uit hun leven.

Twee mensen onderweg, maar….onderweg naar nergens.
Als het maar weg is van die plek waar ze eens zo gelukkig geweest zijn die jaren. Weg van die plek, waar Hij in hun leven was gekomen: een mens in wie het was alsof God zelf hen aankeek.
Hij, aan wie ze voor het eerst in hun leven ervaren hadden dat ze geaccepteerd waren, dat ze rechtop hun voeten mochten staan. Hij, door wie ze anders naar zichzelf gingen kijken en anders naar de wereld.

Als het maar weg is van die plek. Weg van die plek waar hij gedood is en begraven en waar al hun hoop en geluk mét hen begraven is.

Paasgeloof: Wij mensen van ná Pasen, wij kunnen ontdekken dat dit verhaal vandaag nog steeds heel dicht bij ons eigen leven staat.
Waar is die God, als je herinneringen weer boven komen aan wat je hebt meegemaakt en die zo ingrijpend in je leven zijn geweest. Waar is die God die je helpen zou en die is opgestaan? Alles is leeg: zo leeg als het lege graf.

En zo keren deze twee mannen uit ons verhaal van vandaag terug, van de stad van de toekomst, terug naar het dorp van hun verleden. Terug naar af!
Even hadden ze geloofd dat niets hen zou kunnen scheiden van de liefde van God, en nu scheidt een wereld hen van God.
En ze kruipen weg in zichzelf, in hun geschiedenis, en ze doen hun ogen dicht.

En toch komt het tot een gesprek als zij op hun weg die vreemdeling ontmoeten.
En die ontmoeting zal een keerpunt in hun leven worden.

Het verhaal van de Emmausgangers: een verhaal dat heel dicht bij ons staat, ook vandaag. Een verhaal, een gebeurtenis, waarin je heel wat momenten kunt ontdekken die voor ons vandaag heel actueel zijn, afhankelijk van het moment dat je die reis van de twee Emmausgangers mee volgt, afhankelijk van waar je instapt in dit verhaal. En vandaag reizen we met die twee mannen mee op het moment dat die vreemdeling op hun weg verschijnt.
En dan ontdekken ze al wandelende en pratende dat die vreemdeling helemaal geen vreemdeling meer, maar dat het de Heer zelf is, en dat op dat moment op die vreemde avond van de paasdag de verbroken verbinding wordt hersteld.
En dan komt het licht hun wereld weer binnen; God laat zich vinden, Hij is nabij, zoals Jesaja dat ook zo mooi zei: zoek hem, roep hem aan, er zijn plaatsen als deze waar hij altijd weer te vinden is.
Er zitten veel kanten aan dit verhaal, maar vandaag is het vooral het “zich verbinden met mensen en het zich laten vinden en met je meegaan”.

God is als Sjefke Verstraete. Hij doet iets geks, hij neemt risico. Hij biedt zijn woorden van leven aan om niet. Daar maakt hij zich kwetsbaar mee. Biedt aan om mee te lopen en je te vergezellen.
Maar er is een verschil met de restaurantbaas uit Antwerpen; die houdt al bijna weer op met zijn aanbiedingen en belangrijker: bij de aanbieding staat in kleine lettertjes. '’t restaurant behoudt zich te allen tijde het recht voor om reserveringen en/of gasten te weigeren'.

Het Evangelie kent geen kleine lettertjes; Het is blijven en voor iedereen; het is gratis, maar niet goedkoop.

Lucas wil ons duidelijk maken dat Jezus een Vreemdeling voor ons blijft totdat onze ogen geopend worden en wij Hem herkennen uit de Schriften.

Wat mij opvalt in deze geschiedenis is, dat Jezus twee keer doet "alsof". Hij doet alsof Hij niet weet wat er in Jeruzalem allemaal is gebeurd. Hij doet alsof hij verder wil gaan. Hij wil niemand iets opdringen.
Jezus loopt met ons op en we hebben het niet in de gaten. Hij dringt zich niet op.

Wat heeft Lucas ons met dit wonderlijke verhaal willen vertellen? Het is simpel en te plat, dat ze op zijn handen de littekens van de kruisiging zien.
Wie hoog-liturgisch denkt, zegt: in het breken van het brood, dus in avondmaal of eucharistie, dáárin is Christus bij ons.
Best een mooie gedachte, maar als de twee later verslag doen zeggen ze pas later: we herkenden hem bij het breken van het brood; ze zeggen eerst: was ons hart niet brandende in ons... onze ogen gingen in feite al open toen de schriften open gingen. Al beseften we het nog niet helemaal.
Je kunt ook nog anders lezen. Jezus als de vreemdeling, die je onderweg achterop komt, en een geheim bij zich draagt dat jij mag ontdekken. Jezus die je in een mens kunt ontmoeten, in de gast die je uitnodigt, in degene die je het brood aanreikt.
Ook dat zit in dit verhaal.

Kies maar wie de Opgestane voor u is: de mens die de schriften opent door ze te doen, door ze waar te maken;
de mens die het brood breekt en deelt, zoals hij zichzelf uitdeelde in liefde;
de vreemdeling met een geheim, die zich laat nodigen en geeft in plaats van te ontvangen.
Hij is het alle drie, het één niet zonder het ander. Amen.